Ο Πραγματευτής (τσακωνικά: Πραματευτά) [γνωστό και ως Πραγματευτή] είναι οικισμός της Νότιας Κυνουρίας, σε ιδιαίτερα προνομιακή θέση ανάμεσα στο βουνό και τη θάλασσα, και συνδέεται με τις παραλίες της Σαμπατικής και του Θιοπάφτου. Πρόκειται για χωριό με έντονη τσακώνικη ταυτότητα, κάτι που διακρίνεται τόσο στη γλώσσα όσο και στην τοπική πολιτισμική παράδοση. Η χρήση της τσακώνικης ντοπιολαλιάς παραμένει μέχρι σήμερα ορατή σε επιγραφές και στην καθημερινή ζωή των κατοίκων, στοιχείο που προσδίδει στον οικισμό ξεχωριστό χαρακτήρα. Παρά τη μείωση του μόνιμου πληθυσμού, ιδιαίτερα μετά τα μεταναστευτικά ρεύματα προς την Αμερική και στο εσωτερικό την Αθήνα, τον Πειραιά, ο Πραγματευτής ζωντανεύει κατά τις περιόδους διακοπών και εορτών, διατηρώντας ισχυρούς δεσμούς με τους ανθρώπους του.
Η ιστορία και η ονομασία του χωριού συνδέονται με το εμπόριο, καθώς το όνομα Πραγματευτής παραπέμπει στον έμπορο, βασική ασχολία των κατοίκων κατά το παρελθόν. Ο οικισμός εντάσσεται στο ευρύτερο ιστορικό και πολιτισμικό τοπίο της Κυνουρίας, μιας περιοχής που, παρά τη σχετική γεωγραφική της απομόνωση λόγω του Πάρνωνα, διατήρησε στενές σχέσεις με τον υπόλοιπο Μοριά. Στον Πραγματευτή σώζονται σημαντικά θρησκευτικά και τοπικά μνημεία, όπως ο ναός της Αγίας Τριάδος στο κέντρο του χωριού, ο Άγιος Ιωάννης του 18ου αιώνα στο κοιμητήριο, η Αγία Παρασκευή στο Λειβάδι, ο Άγιος Γεώργιος στις Λίμνες και η εκκλησία της Παναγίας στη Σαμπατική, κοντά στην οποία υπάρχουν ίχνη παλαιότερων κτισμάτων.
Στη νεότερη διοικητική του ιστορία, ο Πραγματευτής υπήρξε έδρα κοινότητας ήδη από το 1912, ενώ το 1951 αναγνωρίστηκαν και προσαρτήθηκαν σε αυτήν οι οικισμοί Σαμπατική και Λειβάδι. Σήμερα ανήκει στον Δήμο Νότιας Κυνουρίας και αποτελεί έναν οικισμό όπου η τοπική ιστορία, η τσακώνικη γλωσσική παράδοση, η θρησκευτική κληρονομιά και το φυσικό τοπίο συνθέτουν μια ιδιαίτερη και ζωντανή πολιτισμική ταυτότητα.
Για την κοινότητα Πραγματευτή δημιούργησε τη σφραγίδα η Δήμητρα Μπουρίτσα
Δήμητρα Μπουρίτσα
Βρείτε τη σφραγίδα στο Δημοτικό Σχολείο Πραγματευτής
Επικοινωνήστε με τον Μιχάλη Κυρίο καλώντας στο 6974107046
Η Δήμητρα Μπουρίτσα (1988, Ελλάδα) είναι εικαστικός καλλιτέχνις και εκπαιδευτικός. Η καλλιτεχνική της πρακτική αντλεί έμπνευση από τη γυναικεία εμπειρία ως μεταφορά για την καταγωγή, τη ζωή, τα καθιερωμένα πρότυπα σχέσεων μεταξύ των ανθρώπων, τα συλλογικά συστήματα, τη φύση, τα θεμελιώδη συναισθήματα και τις διαδρομές της ύπαρξης. Στο έργο της, αυτό που θεωρείται μητρικό λειτουργεί ως μέσο διερεύνησης του τι σημαίνει να εξελισσόμαστε μαζί με τους άλλους. Ζωόμορφα μοτίβα λειτουργούν ως πύλες προς την ετερότητα που ενυπάρχει μέσα μας, οδηγώντας μας συχνά πίσω σε πρωτόγονες ανθρώπινες κοινωνίες, διαμορφωμένες από την αμοιβαία σχέση μας με τη φύση και τη συνύπαρξή μας με το μη ανθρώπινο στοιχείο.
Στην πρακτική της, η μάσκα μοιάζει με μια πρόσοψη που μπορεί ταυτόχρονα να αποκαλύπτει αλλά και να κρύβει, να διαγράφει ή να φιμώνει. Το ημερολόγιο, ως μέσο καταγραφής της καθημερινότητας αλλά και της ιστορίας ή του μύθου, αποτελεί κεντρικό στοιχείο του έργου της· ένα πλαίσιο που δίνει φωνή στο άγνωστο και νομιμοποιεί το φανταστικό. Η χρήση του χρώματος ως οχήματος δημιουργίας αφηρημένων κόσμων, καθοδηγούμενων από συναισθήματα και επηρεασμένων από συμπεριφορικές συνθήκες, είναι πρωταρχικής σημασίας στη ζωγραφική της, ακόμη κι όταν τα έργα μεταβάλλονται σε κλίμακα και όγκο ανάλογα με τη σωματική ή ψυχική επίδραση που επιδιώκουν να προκαλέσουν.
Αναπαριστώντας σώματα και πρόσωπα σε διαρκή εναλλαγή, η Μπουρίτσα εκφράζει μια ταυτότητα τόσο συλλογική όσο και προσωπική· μια ταυτότητα που φέρει τη γυναικεία υπόσταση και τη θηλυκότητα ως μορφές ενδυνάμωσης και χειραφέτησης. Πώς μπορεί η ζωγραφική, όταν λειτουργεί ως χειρονομιακή ή επιτελεστική πράξη, να αποκαλύψει σχέσεις εξουσίας, να αποδομήσει ιεραρχικά συστήματα ή καταπιεστικές συμπεριφορές; Πώς μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε το μικροπεριβάλλον της οικογένειας ως μέσο επαναδιαπραγμάτευσης της στερεοτυπικής εικόνας της γυναίκας, της θέσης και των δικαιωμάτων της στον κόσμο; Πώς μπορούν οι οικιακοί χώροι να επαναπροσδιοριστούν ώστε να λειτουργούν απελευθερωτικά αντί περιοριστικά; Και με ποιον τρόπο στοιχεία εμπνευσμένα από τη φύση —τη χλωρίδα, την πανίδα και τα μη ανθρώπινα είδη που μας περιβάλλουν— μπορούν να μετατραπούν σε μια άλλη γλώσσα διεκδίκησης αυτονομίας και αυτοπεποίθησης;
Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που αναδύονται μέσα από το έργο της Μπουρίτσα, το οποίο εκφράζεται μέσω μεταφυσικών και αλληγορικών μοτίβων, καθώς και μορφών εμπνευσμένων από λαϊκά παραμύθια και πολιτισμικές παραδόσεις. Η διασύνδεση σύγχρονων πολιτισμών και αρχαίων γνώσεων ενσωματώνεται οργανικά στο έργο της, σαν μια μεταγραφή ιδιωμάτων που κάποτε επινοήθηκαν αλλά χάθηκαν στον χρόνο. Στους πίνακές της, το αρχαίο και το σύγχρονο συνδέονται προκειμένου να επαναπροσδιορίσουν κυρίαρχα πρότυπα και καθιερωμένες νόρμες.
Και ακριβώς σε αυτό το σημείο εισέρχεται η ποίηση στο έργο της. Τα ποιήματά της δεν γράφονται απλώς για να συνοδεύσουν μια εικόνα· διεκδικούν τη δική τους αυτόνομη ζωή, καθοδηγώντας μας μέσα στον δικό τους χρόνο και χώρο. Επιδιώκουν να διαμορφώσουν ένα οπτικό παιχνίδι λέξεων, ένα οικουμενικό σύμπαν που περιλαμβάνει όλα όσα την περιβάλλουν.
